
รีวิว 12 12 12 – ภารกิจโจรกรรมสุดสนุกของ Anthony Mackie และ Jamie Dornan
นักกายกรรมตัวอ่อนคลานออกมาจากตู้เซฟในผนังห้องนิรภัยของธนาคารใต้ดินแห่งหนึ่งในสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีขาพันรอบเอว เท้าวางอยู่บนกระดูกสันหลังส่วนเอว ก่อนจะลงสู่พื้นกระเบื้องด้วยมือและหัวเข่าที่บิดเบี้ยว… แค่นี้ก็ซื้อใจผมไปเต็มๆ แล้ว! คุณคว้าความสนใจทั้งหมดของผมไปได้ทันทีสำหรับชั่วโมงต่อจากนี้ ไม่ว่าคุณจะนำเสนออะไรก็ตาม
นี่คือจุดเริ่มต้นที่น่าตื่นตาตื่นใจของซีรีส์ระทึกขวัญแนวโจรกรรมเรื่องใหม่ที่ชื่อว่า *12 12 12* ซึ่งนำแสดงโดย Anthony Mackie จากจักรวาลภาพยนตร์ Marvel (MCU) และ Jamie Dornan (ผู้สร้างผลงานโดดเด่นมาตลอดนับตั้งแต่ซีรีส์ *The Fall* ในปี 2013 — แม้เราจะขอละเว้นภาพยนตร์ชุด *Fifty Shades* หรือเรื่องที่เขารับบทเป็นพระเอกโรแมนติกที่เชื่อว่าตัวเองเป็นผึ้งไปเสียหน่อยก็ตาม) ทั้งคู่รับบทเป็นคู่ปรับที่ต้องมาไล่ล่ากันในเกมแมวไล่จับระดับนานาชาติ ตลอดระยะเวลาทั้ง 8 ตอน (ช่างน่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถยืดจำนวนตอนให้ครบ 12 ตอนได้!)
ซีรีส์เรื่องนี้เฉลยให้เราทราบอย่างรวดเร็ว (และน่าผิดหวังเล็กน้อย) ว่าตัวเลข "12" คือหัวใจสำคัญของเรื่อง โดยแนวคิดหลักของการโจรกรรมจะถูกอธิบายไว้ในช่วงต้นของแต่ละตอน (ซึ่งการมีแค่ 8 ตอนคงเหมือนมีมีด 8 เล่มปักลงไปที่หัวใจของเหล่าโปรดิวเซอร์!) นั่นคือ การโจรกรรมครั้งใหญ่ — ซึ่งในเรื่องนี้รวมถึงภารกิจของนักกายกรรมตัวอ่อนที่กำลังเตรียมตัวกวาดเงินสดสกุลสวิสฟรังก์มูลค่าถึง 800 ล้านดอลลาร์ หรือคิดเป็นน้ำหนักเงินสดมหาศาลถึงหนึ่งตัน — จะต้องใช้เวลาวางแผน 12 เดือน ใช้เวลาลงมือปฏิบัติการ 12 ชั่วโมง และหากเหล่าอาชญากรไม่ถูกจับกุมภายใน 12 วัน ก็แทบจะไม่มีโอกาสถูกจับได้อีกเลย
เดี๋ยวก่อนนะ! คุณอาจจะแย้งว่า การโจรกรรมครั้งใหญ่อาจใช้เวลาวางแผนนานเท่าไหร่ก็ได้ หรือใช้เวลาลงมือปฏิบัติการนานแค่ไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ? แล้วไอ้เกณฑ์ 12 วันที่ว่านั่นมันหมายความว่ายังไง? ฟังดู… ไม่น่าจะเป็นไปได้เลยนะ? ซึ่งคำตอบสำหรับข้อสงสัยนี้ก็คือ: คุณไม่ได้เห็นภาพนักกายกรรมตัวอ่อนคลานออกมาจากตู้เซฟในผนังห้องนิรภัยธนาคารใต้ดินที่สวิตเซอร์แลนด์หรอกหรือ? เห็นใช่ไหมล่ะ? เอาล่ะ… เฮ้อ
แต่ละตอนจะดำเนินเรื่องผ่านช่วงเวลาสามช่วง ทำให้เราค่อย ๆ เห็นว่าการปล้นสุดระห่ำนี้ถูกวางแผนมาอย่างไร เกิดอะไรขึ้นในระหว่างลงมือ และในปัจจุบันนั้น ช่วงเวลา 12 วันที่ต้องใช้ในการหลบหนีเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าจะตอบแบบสั้น ๆ ก็คือ: ทุกอย่างราบรื่นดีมาก, ตอนลงมือจริงอาจจะไม่ได้เป็นไปตามแผนเป๊ะนัก, และที่สำคัญคือ… นี่พวกคุณยังจะเชื่ออีกเหรอว่าเรื่องแบบนี้มันมีอยู่จริง?

ถ้าจะให้อธิบายยาวขึ้นหน่อย… การปล้นที่เป็นแกนหลักของซีรีส์นี้มี "พอลลี่ กัลวิน" (รับบทโดย ดอร์แนน) เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง เขาเป็นลูกชายของคนไม่เอาถ่านในนิวยอร์ก เป็นน้องชายของ "บ็อบบี้" (รับบทโดย แจ็ก เคซี) และเป็นคู่หมั้นของ "เซเวอรีน" (รับบทโดย อากาธ รุสเซลล์) ซึ่งกำลังตั้งครรภ์อย่างมีความสุข ทั้งคู่เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ปราศจากอาชญากรรมในเมืองมาร์เซย์ แต่ก็นั่นแหละ… จังหวะที่คุณคิดว่าตัวเองถอนตัวออกมาได้แล้ว ชีวิตก็มักจะดึงคุณกลับเข้าไปพัวพันอีกจนได้ เมื่อบ็อบบี้เผยว่าหนี้พนันของเขาทำให้ชีวิตของตัวเขาเอง พอลลี่ เซเวอรีน และทารกในครรภ์ตกอยู่ในอันตราย แถมเจ้าหนี้ตัวร้ายยังต้องการให้พอลลี่กลับมาใช้ฝีมือระดับตำนานในการวางแผนปล้นอีกครั้ง นี่คือเหตุผลว่าทำไมถ้าคุณมีพี่น้อง คุณถึงไม่ควรกลับไปทำผิดซ้ำสอง เพราะชีวิตของคุณจะไม่ได้เป็นของคุณคนเดียวอีกต่อไป
พอลลี่จึงจำใจต้องสวมบทบาทเป็นหัวหน้าทีมแบบ "ฮันนิบาล สมิธ" (จากเรื่อง The A-Team) ค่อย ๆ รวบรวมแผนการและทีมงานขึ้นมา ซึ่งรวมถึง "เซอร์จ" (รับบทโดย โฮเซ การ์เซีย) พ่อของเซเวอรีนด้วย เพราะพอลลี่จำเป็นต้องขุดอุโมงค์ และเซอร์จก็เป็น—ถ้าอ้างอิงตามบทเป๊ะ ๆ เลยนะ—"นักขุดอุโมงค์" มือฉมัง
ช่วงเวลา 12 ชั่วโมงก่อนหลบหนีคือส่วนที่สนุกที่สุด ทั้งฉากนักกายกรรมยืดหยุ่นร่างกาย สวิตช์ปรอทปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้องนิรภัย เครื่องเจาะอุโมงค์ขนาดใหญ่ การเบี่ยงเส้นทางรถไฟใต้ดินเพื่อขนเงินสดจำนวนมหาศาล ไปจนถึงการหนีไปกบดานบนเทือกเขาแอลป์พร้อมเจ็ตสกีอีกเพียบ แม้อาจจะไม่ได้ดูหรูหรามีระดับเหมือนการปล้นในสไตล์ "โทมัส คราวน์" (The Thomas Crown Affair) แต่ก็ให้ความรู้สึกสะใจไม่แพ้กันเลยทีเดียว สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในไทม์ไลน์ช่วง 12 ชั่วโมงของ “Takedown” คือการแสดงของแม็กกี (Mackie) ในบท แจ็ก สตริกแลนด์ (Jack Strickland) เจ้าหน้าที่ FBI ผู้เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ขมขื่น และเกลียดชังตัวเอง ชื่อของเขา (Strickland) สื่อถึงความทุกข์ตรม (stricken) จากเหตุการณ์ที่เขามีส่วนทำให้เพื่อนร่วมงานเสียชีวิตระหว่างพยายามขัดขวางการปล้นครั้งล่าสุดของพี่น้องตระกูลกัลวินที่เมืองนิวอาร์ก ปัจจุบันเขาอยู่ในซูริกเพื่อติดตามเบาะแสว่าพวกพี่น้องกัลวินอาจกำลังจะลงมืออีกครั้ง ซึ่งแม้แต่คนสวิสเองยังมองว่าเขาเป็นคนประเภทที่ไม่มีใครอยากเชิญไปร่วมงานปาร์ตี้เลยทีเดียว
ต่างจากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ดูเฉื่อยชา สตริกแลนด์กลับมีความฉลาดทันคนแบบอเมริกัน เขาเริ่มมองเห็นเบาะแสที่คนอื่นมองข้ามไปและค่อยๆ เข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นเรื่อยๆ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นเรื่อง ซึ่งยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าสมมติฐานหลักของเรื่องดูจะไร้น้ำหนัก เพราะโดยปกติแล้วควรจะมีกรอบเวลาที่จำกัด—เปรียบได้กับ “ช่วงเวลาทอง” (golden hour) หลังเกิดเหตุฆาตกรรม—ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่คุณต้องรีบเก็บรวบรวมเบาะแสก่อนที่ร่องรอยจะเลือนหายไป ไม่ใช่การกำหนดเวลา 12 วันหรือ 1 ชั่วโมงเพื่อจับกุมคนร้าย แต่ก็นั่นแหละ เราคงต้องยอมปรับจูนความคาดหวังและเปิดใจยอมรับตรรกะที่บิดเบี้ยวของเรื่องนี้ไปตามสถานการณ์
“12 12 12” เป็นผลงานที่ทำออกมาได้อย่างลื่นไหลน่าทึ่ง ทั้งในแง่ของการถ่ายทำและการวางโครงเรื่อง แต่เมื่อความแปลกใหม่ของไทม์ไลน์ทั้งสามช่วงจางหายไป ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าความคิดสร้างสรรค์ทั้งหมดดูจะทุ่มไปอยู่แค่ตรงจุดนั้นจุดเดียว ส่วนองค์ประกอบอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นตำรวจที่มีปมในใจ, คนร้ายที่พยายามกลับตัวเป็นคนดี, น้องชายตัวปัญหา, ครอบครัวใหม่ที่ตกอยู่ในอันตราย หรือแก๊งอาชญากรที่เริ่มแตกแยกภายใต้แรงกดดัน—สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพล็อตที่เคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ถามว่าสนุกไหม? สนุกมากทีเดียว แต่ถ้าถามว่าสนุกระดับ 12/12 เลยหรือเปล่า? ก็คงต้องตอบว่าไม่
ที่มา: Guardian TV



